Halimaw sa Dilim

By Adrian B. Arendon
Poetry

“Tulong! tulong! tulong!”
‘Yan ang naisambit ko kahit namamaos,
Bago nangyari ang akin sanang katapusan.
Pinilit kong mabuhay ulit nang normal,
Ngunit hindi mawaksi sa aking isipan
Ang mga pangyayaring kay brutal.

Sa aking pag-iisa sa madilim na eskinita,
Bumubulong siya sa aking tainga,
Ipinahihiwatig sa paraang hindi kaaya-aya
Na ang buhay ko’y walang halaga.

Sa aking mahimbing na pagtulog,
May dumudugong mga kamay na gumagapang
At unti-unti akong pinalilibutan at sinasakal.

Sa aking malalagim na bangungot,
Tumatakbo ako nang paulit-ulit at walang tigil
Palayo sa isang nakaputing t-shirt at nakamaong na shorts.

Habang papalapit siya nang papalapit,
Namukhaan ko ang kanyang mukha.
Bigla akong nagising at tumingin sa salamin,
Nakatakot siya pagkat mukha niya’y mukha ko.

Advertisements

si yolanda

By Marianne Hazzale J. Bullos
Poetry

 anak din si yolanda ng ating ina pero hindi
   na kapatid ang turing niya sa atin nais
 niyang ipaghiganti ang ina sa kababuyan
      ng mga abusadong nanggahasa at
          nagpabaya kaya sumigaw siya
             ng katarungan at isang
                   umaga nakaratay
              ang mga puno sa
                lupa lumutang-
                   lutang sa lawang
                       puno ng putik
                            at lagkit ng
                               dugo ng
                             mga

      bangkay na nabaon sa hukay

Ritwal at Dalangin ng Hamog

By Adrian Pete Medina
Poetry

Habang isinisilang ang araw
Sa silangan, bubuksan ng hamog
Ang mga mata at pahihigpitin
Ng lamig ang bisig na nalanta
Dahil sa kahapong dumaan.
Labimpitong buntonghininga
Ang bibitawan sa malapad
Na mga dibdib saka lamang
Sisimulan ang paghakbang
Sa kayumanggi at matabang lupa.
Malulubog sa kapit ng putik
Ang mga paang binaluktot
Na parang mga kawayan.
Ihahagis ang mga butil sabay hihip
At dalangin mula sa sikmurang
Kumakalam at nangangasim.
Ubo, pawis, at hikahos sa lilim
Ng sikat ng araw ang papatnubay
Sa bawat hakbang ng ritwal
Na isasagawa sa pupunlaan.
Maraming buwan ang hihintayin.
Mga butil ng ulan ang nais
Pumatak sa kakarampot na pangarap.
Ibubuga sa daraang hangin
Ang hininga mula sa dibdib.
Magiging tubig sa palay ang pawis
Na malalaglag mula sa mga bisig.
Pagsapit ng ikasiyam na buwan,
Aanihin na ang gintong lupain,
Ay, natupad nga ang paulit-paulit
Na pagbabantay at paghihintay
Sa inusarang hikahos ng mga dalangin.
Ay, salamat sa Poong ibinigay ang araw
upang patnubayan ang paglalayag.

Nabasa

By Alvin Pomperada
Poetry

Ayaw paawat ng ulan. Hindi na marinig
ang guro. Parang sirang channel
ang buhos sa bubong ng silid-aralan. Wala nang
tengang nakikinig. Naghihintay na lang
makalabas. Paano kaya
makakauwi kung walang pamasahe?
Nakadungaw ang balintataw ko sa alulod.

Pagkalabas, hinigpitan ko ang kapit
sa bag pack at ang sintas ng sapatos
sabay talukbong ng polo sa ulo.
“Isa. Dalawa. Tatlo. Takbo!”
Sinalubong ko
ang ulan at ang lamig ng hangin sa pagkaripas.
Para di gaanong mabasa, sumisilong ako
sa bawat madaanang tahanan.

Nang malapit na sa amin, napahinto ako
nang makita ang kanal sa daraanan.
Hindi ko kayang lampasan
ang ragasa ng tubig-ulan. Sumugod ako
sa abot-bewang na baha. Malapit na
akong makalampas nang hinampas ng agos.

Naanod ako at nabasa
ang mga libro. Saan nga bang pahina nababasa
papaano makaaahon?

Makeup Kit

By Mubarak Tahir
Poetry

Sa manipis na balakang itinali
At nabuo ang malaking lasong
Sa sahig sumasadsad nang malaya,
Hindi ng kaniyang kaluluwa.

May buhay ang mga daliring
Kumakawala sa musika ng lungkot.
Bawat pilantik ay patak ng luha.
Bawat pagngiti ay sinturon ng diyablo.

Nakapinta ang imahen sa salaming
Manikang inabandona ang nakikita.
Lantad sa pisngi ang maitim na lipstick
Kaya di makangiti at makahalakhak.

Boy!
Sigaw ng dumagundong na tinig.
Mga mata’y pula at nanlilisik,
Lantad na ang ugat ng mga braso.
Handa nang kumawala
Sa nagmamakaawang kaluluwa.

Napalitan ang maitim na lipstick
Ng pulang lip balm
Na pumapatak sa labi—
Regalo ng demonyong mapaniil.

Pilit kumakawala ang kaluluwa,
Humihiyaw nang walang tinig.
Kulay itim ang luhang dumadaloy;
Natunaw ang mascara ng pilikmata.

Hindi nakontento ang demonyo:
Hinila ang makapal na sinturong
Dulo’y yari sa kinalawang na bakal,
Na sabik lumapat sa balat.

Ngumiti ang demonyo saka natawa
Habang tumatangis ang kaluluwa.
Pilit niyang iginagalaw ang mga daliri,
Nakikipagbuno sa sinturon ng demonyo.

Napulot ang basag at kumikinang na salamin
Tila abot ang pag-asa’t tagapagtanggol,
Susi sa pagkakapiit sa hawla ng impiyerno.
Salamin ay nabuwal at nabasag.

Nabuhay ang kaluluwa,
Hawak ang basag na salamin.
Naroon ang repleksiyon ng sarili.
Binasag ito at isinaksak sa demonyo!

Medyasyon sa Matutum

By Rio Alma
Poetry

Bahagi ang akdang ito ng librong Hulíng Hudhud ng Sanlibong Pagbabalik at Paglimot para sa Filipinas Kong Mahal, na inilathala ng C&E Publishing, Inc. noong 2009.

Isang proposisyon ang bawat taluktok túngo sa paglilimayon—
Walang-hanggan at walang-hanggahan—ng bagwis at simoy;

Isang pagsamba sa maharlikang pag-iisa ng gagamba;
Isang pagtamasa sa hamog at alige ng pihikang asoge’t asupre

Sa ibabaw ng mga tunggalian at alingawngaw ng bayan,
Sa lilim ng laging-lungting ligaya’t mga eternal na kariktan.

Hindi maimamatwid ang mga ngipin ng bangin sa paligid
O gilagid ito ng matalahib na lalamunan ng bulkan.

Walang-kapalit ang sansaglit na silakbo ng tilin at utong.
Maganap man ito sa Mayon, Apo, Banahaw, Isarog, Kanlaon,

Sa tag-ulan o tag-araw, sa umaga, tanghali, o takipsilim,
At dumatal na pagkakataon pagkatapos makipagmook,

Tiyak na ikasisiyá ng hininga ang haplos sa pilikmata,
Ang kandungang sintarik ng mga una’t sinaunang pithaya.

Ito ang lunggati ng korales paghawi sa buhok ng dagat.
Ang mithi ng tore. Ang pangarap na puntod sa bahay ng pagong.

Inihahandog ngayon ang bítag sa kilay ng zigzag at ziggurat.
Ang langaw sa tangos ng ilong. Ang túlog ng tutubi sa duklay.

Laging nása tugatong ang trono. Nagpapataasan ang piramide,
Palasyo’t gusali upang ipagmalaki ang pangalan ng tagumpay.

Upang tingalain. Upang maibukod ang iilang anak ng diyos
Sa maraming maralita’t may karaniwang rabaw ng pakiramdam.

Inihahandog din ngayon ang laya sa pakpak ng paruparo,
Nakatirik sa tilos ng samyo’t talulot, tiwalig sa buhawi ng mundo.

Ritwal ito ng pagkitil sa sirena at regular na repertory ng relo,
Ng payapang pagpuksa sa kaliit-liitang butil ng alabok sa litid at atay.

Ngunit iba ba ang kidlat ng liwanag sa Bundok ng Bungo
Kaysa bahaghari ng pitóng silahis sa ilalim ng Piedras Platas?

Bakit kailangang sundan ang bakás ng umakyat na ulap?
Paimbulog din ang landas ng maitim na usok.

Higit bang banal ang pag-ilanglang sa halimuyak ng ilang-ilang
Kaysa putikang pag-aabang sa dukhang mutya ng saging?

Bawal mag-usisa. Malimit nililingon ang sinulid ng kasaysayan
Sa loob ng laberintong tigib sa sampung libong pusang itim.

Ang tugatog, estasyon din ito ng isang pulgasin at ulyaning áso—
Matapat na tanod sa pintong ipinid-ibukás ng halay ng hangin.

Tingnan, sumusupling ang disyerto sa anino ng bawat piramide;
Ngunit sinisilaw ng sariling ningning ang nása taluktok.

At tingnan pa, bumababâ mula sa langit at bundok ang tubig
Upang magdulot ng katarungan sa lahat:

Sa lahat ng hikahos na sulok at makirot na himagsik ng bukid,
At kahit sa lawas ng mga mangmang at ilahas na damdamin.

Tnalak

By Mark Angeles
Poetry

Unang inilathala ang akdang ito sa Likhaan: Journal of Contemporary Philippine Literature noong 2016.

Kumunday-kunday ang tapis
1234na tnalak—humapong rara avis—
12345678pumagaspas at umawit.

Bakas sa mewel ang kathambuhay
1234ng libun at ng buo niyang angkan.
12345678Ito ang mewet ng Tboli sa kalikasan:

Hindi kailanman mapapatid.
1234Maging sa bugtong na panaginip
12345678magpapatuloy ito sa pag-ikid.

Bawat hulwaran ay namumukod-tangi
1234dahil panagimpan ang talang nalimi
12345678sa talaytay ng pula, itim, at puti.

Paghiga ng libun sa nakikiramay na kama,
1234matiyaga siyang maghihintay na mabisita
12345678ni Fù Dalu na siyang diwata ng abaka.

Handurawan ay ikikintal sa kanyang noo
1234ng milagrosang si Fù Dalu
12345678tulad ng bathalang nanaginip ng mundo.

Maaaring ang pahayag ay tigulang,
1234mga butiki, dahong nagsasayaw,
12345678langkay ng ulap, tutubi sa parang.

Maaaring mabalasik na kampana,
1234nagliliparang mga pana,
12345678kalasag ng mandirigma.

Banal na ang libun mula pagkagising
1234at hindi na maaaring abalahin,
12345678kailangang ang abaka ay konsagrahin.

Ihihiwalay sa bunton ng sapal
1234ang gagamiting mga himaymay
12345678bago harapin ang habihan.

Kailangang dagta ay kumapit:
1234pula sa katapangan at pag-ibig;
12345678itim sa paghahamok at ligalig.

Sakripisyo ang paghimpil sa blaba.
1234Kailangang hulwaran ay umalagwa
12345678sa bawat buhol at lala sa tela.

Hindi pinapayagang sumiping
1234ang libun na naatangan ng tungkulin
12345678tulad ng isang alay na birhen.

Aabutin ng ilang buwan ang sakripisyo
1234kaya laman ng isip, masagrado
12345678tnalak na tagapamagitan sa dibino.

Kubong ang tnalak ng kapuwa-lumad,
1234lampin ng bagong panganak,
12345678kaloob sa kasal kapag nagbabasbas.

Hindi maaaring tabasin o labhan
1234at kung ikakalakal, sa tanso ilagay
12345678kung ayaw magkasakit o mamatay.

Tuwing ang libun ay nananaginip
1234nalalantad sa kanya ang daigdig.
12345678Maging mga badya ng panganib.

Itim. Gumapang ang itim sa tnalak.
1234Mariin ang babala ni Fù Dalu sa lumad:
12345678Dumating na ang mga mangwawasak!

Wala nang masilungan ang mga ibon,
1234mga ilog ay dinaluyan na ng lason.
12345678Itim. Itim ang panaginip ng mga libun.

Ngunit si Fù Dalu na rin ang nagdala
1234ng balitang tigmak ng panibagong pag-asa:
12345678sa tnalak dadanak ang tingkad ng pula.