San Gerardo and the Exocoetidae

By Gerald Galindez
Poetry

Flying fish without a dying wish,
How you glimmer, shimmer.
Pearly scales set ablaze upon the sun,
Against the sunburnt skies,
Swooshing above the swelling waves
You caught my eyes to wander far and deep.
Flying fish,
you leave without a dying wish,
held my wonder of the sea,
the vast and deep eternal sea—
your eyes—
Flying fish.
Nimble fish.
You glide across the ocean wide
Brought me love, brought me joy
Ever since I was a boy
Of all the things I so enjoy,
Was your swift glide—
Your smooth and graceful dive,
He would point you in the sea line
I could barely track your flight.
He would let me see until I saw
Your crystal wings of awe

You held me in your silver fins
We dive the depths of trenches deep,
We reached the tides azure—
Where the sandy floors of powder white
Projects the dancing lights,

Flying fish,
My precious fish
My life, my friend,
Taught me how a life should end,
You hid your pains inside your scales so I could live
You let me swim, you let me breathe.

Your eyes—
Two keen orbs—
They reach the heart’s core
I’ve not spoken love to you—
Forever in debt to you—
Take your wings,
set sail
As I hear the ocean wail
her last ululating song—
golden coins for your journey long.

 

(Editors’ note: Indention for this poem cannot be reflected on our website due to our design template. Please contact us if you need the original format of this poem.)

Advertisements

Bonifacio Arsonisto

By Gerald Galindez (Poetry)

Pagmamahal?
Hindi ko ‘yan naramdaman.
Tayo’y mga bulaang propeta,
nagsisinungaling tayo.
Kasinungalingan ang ating eksistensiya.

Pagmamahal?
Mahal mo lang ang sarili mo,
Sakim, suwapang, ganid.
Layon mo lang na magpasikat at umani ng papuri.
Magtatago ka sa likod ng iyong mga taludtod,
gagapang sa ilalim ng iyong mga tugma,
at tatawagin mo na ang sarili mo
na isang makata?

Ngunit pagmamahal?
Hindi ko ramdam.
Umaalingasaw ang pagkukunwari,
dahil tayong lahat, at uulitin ko,
ay isang malaking kasinungalingan.

Oras na,
Matagal ka nang tulog;
isang daang libong taon na at –
Mainit ang hangin ng nakaraan.
Ating itama ang mga mali ng kasaysayan.
Pagod na pagod na ako at ang ating bayan.
Ating ituwid ang baluktot na nakaraan
ng apat na daang taon –
At hanggang sa ngayon,
tayo’y nakakulong sa mga rehas ng mga ganid:
Ang mga munting uod na sa ating utak ay namamalagi
ay nagkakaroon ng piging,
at kung hindi natin aalisin,
habambuhay tayo’y kakainin.

Pinagbuhat tayo ng mga bato at mga rebulto
para sa mga kapilyang kulay dugo.
Basag na basag na ang antigong pinggan;
bulok na ang mga gintong aral.

Matagal na tayong lumulutang, nahuhulog.
Tinulak mula sa talampas ng Kanluran;
doon tayo ‘y tutuhugin.
Bulok na ang ating kultura at sining.
Bulok na bulok na ang panitikan.
Bulok na ang utak ng mga bayaning umiyak.
Wala nang orihinal, wala nang saysay.
Walang laman ang mga tula’t sanaysay
at kung meron man,
sila’y nasa tuktok ng bundok na hindi natin naaabot;
sila’y nababalutan ng mga mapagmataas na hamog.
Sisigaw na ang mga likha nila ay diyos
na nanggaling naman sa mga Kanluraning payaso.
Hindi natin ginusto na tayo’y isilang at binyagan ng mga prayle.
Hindi natin ginustong mag-aaral
at kumain ng mga gintong aral ng mga Heswita.

Ang ating tahanan ay simbolo ng kahinaan.

Kaya apoy, apoy,
apoy na lang ang ating kaibigan.
Mga kaibigan,
Sa apoy natin idulog ang ating mga problema.
Mabilis ito at banayad
ang pagbabago
at ang ating pag-uwi sa mga nakalimutang tribu.

Kaya, tara na! Maghanda!
Sindihan ang mga sulo, patayin ang baboy-ramo,
lagyan ng dugo ang pisngi, maghubad
at punuin ang mga lansangan,
sunugin ang mga tahanan,
ang mga simbahan,
ang mga bahay ng demonyo,
sunugin ang mga prayle,
sunugin ang palengke,
sunugin ang buong bayan.
Pagkatapos, ating isunod
ang lahat ng mga paaralang nagtuturo ng mga baluktot na kasaysayan,
ang pamahalaan, isang estruktura para sa mga ganid sa kapangyarihan.
Sunugin ang mga libro,
sunugin ang mga pinatabang hayop,
sunugin ang mga bakal, sunugin ang bayan,
sunugin ang bayan,
sunugin ang bayan,
Sunugin ang mga sasakyang lumalason sa ating kalikasan,
sunugin!
sunugin!
Lalong-lalo na
ang mga taksil na nangibang bayan.
Sunugin ang mga pabrika, sunugin ang mga tindahan,
gusali at palengke ng imperyalismo.
Sunugin! Saksakin ang matabang puso ng komersiyalismo.

Wala tayong ititira, walang makakaligtas, walang tutubong damo sa bayan na isinilang sa isang kasinungalingan.

At pag ubos na at abo na lang,
At pag ubos na at abo na lang ang nasa paligid,

sunugin natin ang ating mga sarili.
Salubungin ang mga dilang nagliliyab,
tumingala sa langit,
salubungin ang mga dilang naglalagablab.
Sunugin natin ang laman ng ating katawan,
tumingala sa langit.

Magalak,
namnamin ang apoy,
lasapin ang sakit.
Sumigaw,
humiyaw sa sarap,
sa sarap ng tagumpay,
ng tagumpay ng paglaya.

Sa pagliyab ng ating mga katawan,
malulusaw ang bahid ng kasinungalingan at kahihiyan,
ang mga bahid ng pagpapanggap!
Ang rehas ay mawawasak, magiging abo.
Tayo’y iduduyan ng hangin,
at lilipad tayo sa langit na bughaw.

Dito ko lang mararamdaman
ang sinasabi mong pagmamahal.