Kuala’s Song

By Gerald Galindez
Poetry

After the film Tinimbang Ka ngunit Kulang by Lino Brocka

She buried herself in scorched earth
And heard the voices from the sun
She let the voices into her
And welcomed everyone
She came across on every street
They called her by her name
Kuala! Kuala! Kuala! The insane

All day in her ramblings
Her laughter never ceasing
The church and his half-hallowed halls
Has heard her rattle ringing
In dusty pathways and hilly passes
Her thrones are always found
Scattered on the lonely hills
And cogon-covered mounds

Her locks are all adorned
With crawling things that bear—
12345678More crawling things that
12345678Kiss the skull and gnaw the open sores
Her skin reflects the light of day
She drinks on putrid springs
When into town she wears the gown
That gives her fancy wings

Her eyes, they don’t settle
Her tongue, it doesn’t stop
From singing a song
Of a more colored past
When Cesar her love
When they rolled on the hill
He kissed her with fire
That was so hard to kill
Then when on a tree
A fruit came to sight
Her Cesar dissevered the box of their child

And that’s where Kuala started to sing
Her sorrowful song in the heart of that hill
Where she buried herself in the foot of a tree
With a rattle in hand
In perpetual glee.

Advertisements

San Gerardo and the Exocoetidae

By Gerald Galindez
Poetry

Flying fish without a dying wish,
12345678How you glimmer, shimmer.
12345678Pearly scales set ablaze upon the sun,
12345678Against the sunburnt skies,
12345678Swooshing above the swelling waves
1234567812345678You caught my eyes to wander far and deep.
Flying fish,
you leave without a dying wish,
held my wonder of the sea,
1234567812345678the vast and deep eternal sea—
1234567812345678123456781234567812345678your eyes—
Flying fish.
Nimble fish.
You glide across the ocean wide
Brought me love, brought me joy
Ever since I was a boy
Of all the things I so enjoy,
Was your swift glide—
12345678Your smooth and graceful dive,
He would point you in the sea line
I could barely track your flight.
He would let me see until I saw
Your crystal wings of awe

You held me in your silver fins
We dive the depths of trenches deep,
We reached the tides azure—
Where the sandy floors of powder white
Projects the dancing lights,

Flying fish,
My precious fish
My life, my friend,
Taught me how a life should end,
You hid your pains inside your scales so I could live
You let me swim, you let me breathe.

Your eyes—
Two keen orbs—
They reach the heart’s core
I’ve not spoken love to you—
123456781234567812345678Forever in debt to you—
Take your wings,
set sail
As I hear the ocean wail
her last ululating song—
123456781234567812345678golden coins for your journey long.

Bonifacio Arsonisto

By Gerald Galindez (Poetry)

Pagmamahal?
Hindi ko ‘yan naramdaman.
Tayo’y mga bulaang propeta,
nagsisinungaling tayo.
Kasinungalingan ang ating eksistensiya.

Pagmamahal?
Mahal mo lang ang sarili mo,
Sakim, suwapang, ganid.
Layon mo lang na magpasikat at umani ng papuri.
Magtatago ka sa likod ng iyong mga taludtod,
gagapang sa ilalim ng iyong mga tugma,
at tatawagin mo na ang sarili mo
na isang makata?

Ngunit pagmamahal?
Hindi ko ramdam.
Umaalingasaw ang pagkukunwari,
dahil tayong lahat, at uulitin ko,
ay isang malaking kasinungalingan.

Oras na,
Matagal ka nang tulog;
isang daang libong taon na at –
Mainit ang hangin ng nakaraan.
Ating itama ang mga mali ng kasaysayan.
Pagod na pagod na ako at ang ating bayan.
Ating ituwid ang baluktot na nakaraan
ng apat na daang taon –
At hanggang sa ngayon,
tayo’y nakakulong sa mga rehas ng mga ganid:
Ang mga munting uod na sa ating utak ay namamalagi
ay nagkakaroon ng piging,
at kung hindi natin aalisin,
habambuhay tayo’y kakainin.

Pinagbuhat tayo ng mga bato at mga rebulto
para sa mga kapilyang kulay dugo.
Basag na basag na ang antigong pinggan;
bulok na ang mga gintong aral.

Matagal na tayong lumulutang, nahuhulog.
Tinulak mula sa talampas ng Kanluran;
doon tayo ‘y tutuhugin.
Bulok na ang ating kultura at sining.
Bulok na bulok na ang panitikan.
Bulok na ang utak ng mga bayaning umiyak.
Wala nang orihinal, wala nang saysay.
Walang laman ang mga tula’t sanaysay
at kung meron man,
sila’y nasa tuktok ng bundok na hindi natin naaabot;
sila’y nababalutan ng mga mapagmataas na hamog.
Sisigaw na ang mga likha nila ay diyos
na nanggaling naman sa mga Kanluraning payaso.
Hindi natin ginusto na tayo’y isilang at binyagan ng mga prayle.
Hindi natin ginustong mag-aaral
at kumain ng mga gintong aral ng mga Heswita.

Ang ating tahanan ay simbolo ng kahinaan.

Kaya apoy, apoy,
apoy na lang ang ating kaibigan.
Mga kaibigan,
Sa apoy natin idulog ang ating mga problema.
Mabilis ito at banayad
ang pagbabago
at ang ating pag-uwi sa mga nakalimutang tribu.

Kaya, tara na! Maghanda!
Sindihan ang mga sulo, patayin ang baboy-ramo,
lagyan ng dugo ang pisngi, maghubad
at punuin ang mga lansangan,
sunugin ang mga tahanan,
ang mga simbahan,
ang mga bahay ng demonyo,
sunugin ang mga prayle,
sunugin ang palengke,
sunugin ang buong bayan.
Pagkatapos, ating isunod
ang lahat ng mga paaralang nagtuturo ng mga baluktot na kasaysayan,
ang pamahalaan, isang estruktura para sa mga ganid sa kapangyarihan.
Sunugin ang mga libro,
sunugin ang mga pinatabang hayop,
sunugin ang mga bakal, sunugin ang bayan,
sunugin ang bayan,
sunugin ang bayan,
Sunugin ang mga sasakyang lumalason sa ating kalikasan,
sunugin!
sunugin!
Lalong-lalo na
ang mga taksil na nangibang bayan.
Sunugin ang mga pabrika, sunugin ang mga tindahan,
gusali at palengke ng imperyalismo.
Sunugin! Saksakin ang matabang puso ng komersiyalismo.

Wala tayong ititira, walang makakaligtas, walang tutubong damo sa bayan na isinilang sa isang kasinungalingan.

At pag ubos na at abo na lang,
At pag ubos na at abo na lang ang nasa paligid,

sunugin natin ang ating mga sarili.
Salubungin ang mga dilang nagliliyab,
tumingala sa langit,
salubungin ang mga dilang naglalagablab.
Sunugin natin ang laman ng ating katawan,
tumingala sa langit.

Magalak,
namnamin ang apoy,
lasapin ang sakit.
Sumigaw,
humiyaw sa sarap,
sa sarap ng tagumpay,
ng tagumpay ng paglaya.

Sa pagliyab ng ating mga katawan,
malulusaw ang bahid ng kasinungalingan at kahihiyan,
ang mga bahid ng pagpapanggap!
Ang rehas ay mawawasak, magiging abo.
Tayo’y iduduyan ng hangin,
at lilipad tayo sa langit na bughaw.

Dito ko lang mararamdaman
ang sinasabi mong pagmamahal.