Ang Libro ni Jay-ar

Ni John Dominic Arellano
Sugilanon

Palahampang nga bata si Jay-ar sang Android games. Sang ikapito niya nga birthday sang Abril, ginhatagan siya sang cellphone sang iya nga tatay, kag bilog nga bakasyon, ang cellphone ang pirmi niya kaatubang.

Sini nga Hunyo, nag-grade one na si Jay-ar. Para iselebrar ang pagsulod niya sa elementarya, ginbaklan siya sang iya nanay sang isa ka libro. Sang ginhatag na sang iya nanay ang libro, wala niya ini nagustuhan.

“Nay, ano ning ginhatag mo man?” hambal ni Jay-ar. “Gusto ko hampangan kag computer games!”

“Nami na siya, anak,” sabat sang nanay. “Damo ka dira matun-an.” Pero nagpudag-pudag si Jay-ar kag nagsulod sa iya kuwarto.

Sang Domingo sang hapon, gulpi nag-brownout. Wala naka-charge sang cellphone si Jay-ar. Indi mag-andar ang TV kag computer kag wala internet. Sa iya kamingaw, nangukay ang bata sang iya mga hampangan. Sa iya pagpangukay, iya nasalapay ang libro nga ginhatag sa iya. Nahulog ang libro sa salog, kag nabukad ini sa isa ka picture sang isa ka dinosaur.

“Ano ini?” pamangkot ni Jay-ar. Nagpungko siya sa salog kag ginlantaw ang picture. Sang iya ginbalhin sa sunod nga page ang libro, may kasanag nga gulpi naggawas halin sa libro, kag ginsuyop siya sini. Ginsuyop siya sang libro!

Sang nadula ang kasanag, nakita ni Jay-ar nga nagalupad siya sa langit. Sa idalom niya ang lupa nga may madamo nga sari-sari nga mga dinosaur nga nagalakat-lakat kag mga tag-as nga kahoy.

“Maayo nga pag-abot sa kalibutan sang mga dinosaurs!” hambal sang tingog nga halin sa langit.

“Ara ako sa kalibutan sang mga dinosaurs?” pamangkot ni Jay-ar.

“Oo,” sabat sang tingog. “Ara ka subong sa panahon sang mga dinosaur.”

Pagkatapos sini, may suga halin sa langit nga nagtudlo kag nagsunod sa isa ka madako nga sapat nga nagapanglagas sang mga mas gagmay sa iya. “Amo ni siya ang ginatawag nga Tyrannosaurus rex,” hambal sang tingog. “Amo ni ang pinakadako nga dinosaur nga nagakaon sang karne.”

Nagbalhin ang suga sa isa pa nga dinosaur nga nagakaon sang dahon sa isa nga puno. “Amo ni ang ginatawag nga stegosaurus. Dahon sang mga tanom ang iya ginakaon.”

“Wow!” hambal ni Jay-ar. “Kanami gali sang mga dinosaur.”

“Balik ka diri bwas para magpadayon kita magkilala sang dinosaurs,” siling sang langit. Kag nagdulom ang kalibutan.

Nakit-an sang nanay ni Jay-ar nga nagahigda ini sa salog kag nakaulon sa libro nga iya ginhatag. Iya ginpukaw ang bata.

Pagbugtaw ni Jay-ar, gin-gakos niya ang iya nanay. “Nay, salamat diri sa libro nga ginhatag mo sa akon. Nagustuhan ko gid.”

Nalipay ang nanay, kag iya man nga gin-gakos ang bata. “Kay buot ka subong nga adlaw, may pasalubong ako sa imo nga ice cream.”

Sang sunod nga adlaw, gindala ni Jay-ar ang iya nga libro sa eskwelahan. Sang nag-recess na, ginpagawas niya ang libro para magpadayon sang iya pagbasa. Samtang gabasa siya, nakilantaw ang iya katupad nga si Lester, kag nag-istoryahanay sila nahanungod sa mga dinosaur.

Advertisements

Ang Bida

By John Dominic Arellano
Poetry

Pagkapanood ng mga dulang Luna at Ang Sugilanon ng Kabiguan ni Epefania

Liliwanag ang entablado at naroon ka, ang nag-iisang
prinsesang kamamanghaan ng lahat na nakaantabay
sa susunod na tagpo. Darating ang prinsipe at magkakagulo
ang maraming dilag, ngunit tanging ikaw ang makikita nito.
Hindi mo papansinin ang binata, na susuyuin ka. Papalapit
nang papalapit ito at ang ispatlayt. Darating ang bruha:
“Hindi ka mapapasakanya!” Sasabuyan ka nito ng asido
sa mukha. Mapapaso ka at tutulungan ng mga ekstra
na ikabit ang prostetiks. Sisigaw ang prinsipe: “Akin lamang
ang prinsesa!” Hahalakhak ang bruha: “Tingnan mong mabuti.”
Lalapitan ka nito at hihilahin ang buhok. “Tingnan mo!
Ito ba ang kagandahan? Hamak na mas maganda ako!”
Sasagot ang prinsipe: “Kailanma’y hindi naging maganda
ang taong puno ng poot at panibugho sa kapuwa!” Sisigaw
ang bruha: “Kung di ka mapapasaakin, mabuting patayin ka!”
Bubunot ito ng patalim at akmang sasaksakin ang prinsipe,
na maipagtatanggol ang sarili. Mag-aagawan sila ng patalim
hanggang sa masasaksak ng bruha ang sarili. Sa katapusan,
natapos ang buhay ng kontrabida. Pupuntahan ka ng binata,
hihimasin ang iyong pisngi, at papahirin ang iyong luha.
“Huwag ka nang umiyak. Iibigin kita habambuhay, prinsesa.”
Sasagot ka ng isang tanong: “Mamahalin mo pa rin ba ako
kahit pangit na at hindi na ako prinsesa?” Sasagot ito: oo.
Sasaliw ang romantikong musika. Yayapusin ka niya
at hahalikan sa noo. Lilitaw ang isang diwata sa entablado,
pupuspusan kayo ng biyaya, ibabalik ang iyong kagandahan,
at dadamitan kayo ng pangkasal. Sa huli, magdiriwang
ng inyong pagmamahalan—and they lived happily ever after.

Ganito ang takbo ng mga tagpo hanggang sa huling
pagtatanghal ninyo. Umugong noon ang palakpakan,
lalo na ng mga batang manonood na lagi namang bago
sa mga mata nila ang ganito. Pinasalamatan ang direktor
at ang buong produksiyon. Pagkatapos, nilapitan ka
ng isang batang babae: “Ate, paglaki ko, gusto kong
maging katulad mo.” Napaluha ka. Sa totoong buhay,
Elisa ang iyong pangalan at isang nars kahit ang totoong
gusto mo ay gumanap sa teatro, sa harap ng madla.
Niyakap mo nang mahigpit ang bata: “Mangarap ka
at tuparin mo ito, ha.” Pinatay na ang ilaw at isinara
ang tabing. Habang hawak ang kopya ng iskrip ng dula,
nakangiti kang humihikbi sa gitna ng entablado—nag-iisa.