Hindi Sila Natutulog

Ni Allan Ace Dignadice
Maikling Kuwento

 

Nagising si Using sa isang kalabog. Malalim ang gabi at walang kuryente sa kanilang baryo kaya iminulat niya nang husto ang mga mata. Nakita niyang napasayaw ang kurtina ng bintana dahil sa mahinang ihip ng hangin.

Bog. Bog.

Nasundan pa ang mga tunog. Tumingala si Using. Galing sa ikalawang palapag ng bahay ang mga tunog. Inapuhap niya ang ate at ina, ngunit isang pares lang ng paa ang nakapa ng mga kamay niya.

“Baka marinig ka niya,” mahinang sabi ng isang tinig mula sa itaas.

Tinalasan ni Using ang tainga, ngunit wala na siyang narinig pa. Mayamaya hindi na niya namalayang nakatulog na ulit siya.

Nagising na lamang si Using nang magtilaukan ang mga manok. Sumunod ang kaniyang ina. “Using! Ano ba naman kang bata ka, oo,” ang talak nito. “Bumangon ka na riyan at tumulong ka rito sa bahay!”

Makupad na bumangon si Using. Pinahid niya ang nanuyong laway sa gilid ng bibig at nagtungo sa labas ng bahay. Dinampot niya ang walis at nagsimula nang magtrabaho.

Pagdating ng agahan, ikinuwento niya sa ina ang mga kakaibang tunog sa ikalawang palapag ng kanilang bahay.

“Guniguni mo lang siguro ’yon!” sabi ng kaniyang ina. “Di ba sinabi kong bawal umakyat sa itaas? Delikado.”

“Hindi ako umakyat kagabi, Nay,” sabat ni Using. Tahimik lang na kumakain ang kaniyang ate.

Pagsapit ng gabi, natulog na ang mag-iina sa kanilang silid. Hinintay ni Using na bumalik ang mga tunog mula sa ikalawang palapag. Naghintay siya buong magdamag, ngunit wala siyang narinig.

Nang sumunod na gabi, binantayan din niyang magbalik ang mga tunog, ngunit wala pa rin. Hanggang sa sumunod. At sumunod pa.

Sa ikalimang araw ng pagbabantay niya, hindi niya napigilang maidlip. Nagising na lamang siya nang muling may kumalabog sa itaas ng silid. Kinapa niya ang kama, at isang pares lang ulit ng paa ang naroroon. Hindi siya sigurado kung sa ina o sa ate niya ang mga ito. Nagdadalawang-isip din siyang gisingin ang may-ari ng mga paa dahil kung sakaling nanay niya ito, lagot sila ng ate niya. Minabuti niyang hindi na lang gumalaw at makinig lamang sa mga ingay.

“Tama na po,” pakiusap ng tinig.

Bog. Bog. Bog.

Sunod-sunod ang pagkalabog sa itaas. Napakapit sa kama si Using.

Bog!

Isa pang malakas na kalabog ang gumising kay Using. Sumikat na ang araw at lumulusot na sa siwang ng kanilang kuwarto ang mga silahis nito. Naaamoy na niya ang ulam sa umagahan. Isang masarap at mainit-init pang nilaga.

Agad na kumaripas palabas ng silid ang bata, ngunit natigilan siya sa may pintuan patungong kusina. Nakita niya ang ina na may ibinalot sa isang itim na tela at ipinasok sa malaking kaldero. Lumingon ang ina sa pintuan, ngunit nakapagtago na si Using bago pa siya makita nito. Nagtungo sa hagdan paakyat sa ikalawang palapag ang ina ni Using bitbit ang kaldero.

Narinig ni Using ang paglapag ng kaldero at ang katagang, “Salamat.” Dahil sa gulat at takot, agad na bumalik sa kama si Using at nagtakip ng kumot.

Tanghali na nang magising ang bata, at paglabas niya ng silid, nakita niya ang ina na nanananghalian.

“Ang tamad hindi dapat pinapakain!” bulyaw ng ina sa kaniya.

Napatingin si Using sa hapag at nakitang wala ang kapatid.

“Mang, nasaan si Ate?” nagtatakang tanong niya.

Tumingin lang sa kaniya ang ina at nagpatuloy sa paghigop ng sabaw. Lumapit sa mesa ang bata at tiningnan ang laman ng mangkok sa hapag. Ang mangkok ng nilaga.

“Mang, saan ka kumuha ng karne?” usisa ni Using.

Napatigil sa pagkain ang ina. “Kung kakain ka, wala nang maraming tanong.”

Tumakbo patungo sa labas ng bahay si Using.

“Saan ka pupunta?” sigaw ng ina niya.

Hindi lumingon si Using. Nang ilang metro na ang layo niya ay saka pa lang lumingon si Using sa bahay. Kita niya mula sa kinaroroonan ang bintana sa ikalawang palapag at ang pigura ng isang tao. Sa ibabang pintuan naman ay nakatayo ang ina at may sinasambit na hindi na niya maunawaan.

Dahil sa hindi naman niya alam kung ano’ng gagawin at saan pupunta, bumalik siya sa loob ng bahay. Pinihit ng ina ang kaniyang tenga at pinagalitan siya. Pinaupo siya nito sa hapagkainan at nagpatuloy ito sa panananghalian.

Hindi kumain si Using. “Tapatin mo ’ko, Mang. Totoo bang—”

“Oo,” sagot agad ng ina. “Oo, Using. Hindi kinaya ng ate mo. Napuruhan siya kaya ganoon.”

Muling natahimik ang hapagkainan, at tanging pagbangga ng kubyertos lamang ang naging tunog buong tanghali.

“Ayoko po,” sambit ni Using habang umaagos ang mga luha sa kaniyang pisngi.

“Hindi maaari.” Hinawakan ng kaniyang ina ang nanginginig niyang kamay. “Paano tayo mabubuhay?”

Napabulahaw ng iyak si Using. Tumayo ang ina at niyakap ang bata.

“Malupit talaga ang kapalaran, Using. Ganiyan din ang naramdaman ko noong una akong nakatikim ng tao. Nandiri ako sa sarili ko. Nahiya.” Pinilit ng ina na pihitin ang ulo ng bata patungo rito. “Ngunit hindi tayo makasalan. Hindi ito kasalanan. Sadyang may mga bagay lang na mali sa paningin ng iba. Hindi mali ang mabuhay, Using. Tandaan mo ’yan.”

Kumuha ang ina ng isang maliit na mangkok at nilagyan ito ng mainit na sabaw at isang malaking hiwa ng karne. “Dalhin mo ’to sa taas,” utos nito sa tinig na hindi tatanggap ng pagsuway.

Tumango si Using at pinahid ang mga luha sa pisngi. Nanginginig niyang hinawakan ang mangkok at naglakad patungo sa ikalawang palapag. Ramdam niya ang bigat ng bawat yapak niya sa hagdan. Para bang pasan niya ang mundo sa isang karerang ayaw niyang mapagtagumpayan.

Kabog ng dibdib niya ang tanging ugong na pumupuno sa kaniyang mga tenga—ngunit hindi sa takot sa kung ano ang nasa taas kundi sa takot na tama ang kaniyang inaasahan. Alam ni Using sa sarili niya kung ano ang misteryo sa ikalawang palapag, ngunit takot siyang makompirma ito.

Isa pang yapak. Isa pa. Isang pinto.

Dahan-dahang binuksan ni Using ang pinto at tumambad sa kaniya ang ate niya. Kalahati ng katawan nito ay nakatayo habang nakahiga ang kalahati. Inilapit ni Using ang sabaw sa nakahigang kalahati kung saan naroon ang ulo ng kapatid. Naawa si Using sa sinapit ng ate. May mga sugat ito sa kanang tagiliran na nilapatan ng mga dahon, at may mga gasgas din ito sa braso at mukha. Hindi naman napaano ang mga paa nito.

Nang magising ang kapatid, inalalayan niya ito at pinahigop ng sabaw. Nang maubos na ang laman ng mangkok, tumayo na si Using para lumabas.

Hinawakan siya ng ate sa kamay. Lumingon si Using.

“Using, bantayan mo lagi ang mga paa ko ha,” sambit ng ate.

Ngumiti ang bata at tiningnan ang ibabang kalahati ng ate na nakatayo sa isang tabi. Naglakad siya palabas at isinara ang pinto.

Advertisements

Tinted Nails

By Allan Ace Dignadice
Poetry

 

Woke up early
to go

to fall in line
to look for
a name

that should be mine
with hundreds of
people that

I don’t recognize
unfamiliar faces
for the first time

I sat
I pondered

and caught a glimpse
of a sacred ballot

I sat
I pondered

I remembered
the bills
that now are in
my pocket

a kilogram of rice
that will help
my family

my children
to get through
the week

I sat
I wrote his name

I sinned
I don’t—

I didn’t care

if he wins
if they suffer

at least not me
not my family

all we get in
the end is
a couple of bills
and

just tinted nails

Editors and Contributors

GUEST EDITOR

Hazel-Gin Lorenzo Aspera is a registered nurse, artist, and writer. She spent her childhood in Cotabato City and is now based in Cagayan de Oro City. A fellow for literary essay at the 1st Cagayan de Oro Writers Workshop, some of her feature stories appear in the book Peace Journeys: A Collection of Peacebuilding Stories in Mindanao. Currently, she is Associate Director for Communications and Junior Fellow for Literary Essay of Nagkahiusang Magsusulat sa Cagayan de Oro (NAGMAC). She has a forthcoming work at Mindanao Odysseys: An Anthology of Travel Essays.

REGULAR EDITORS

Eric Gerard H. Nebran is an educator and illustrator from General Santos City. He is currently a PhD Comparative Literature student at the University of the Philippines–Diliman. His research interests include orality, history, and literary productions of his hometown.

Jude Ortega is the author of the short story collection Seekers of Spirits (University of the Philippines Press, 2018) and has been a fellow for fiction at two regional and four national writers workshops. In 2015, his stories received honorable mention at the inaugural F. Sionil José Young Writers Awards and at the Nick Joaquin Literary Awards. He divides his time between Senator Ninoy Aquino and Isulan, both in Sultan Kudarat.

CONTRIBUTORS

Allan Ace Dignadice is from Koronadal City, South Cotabato, and a BS Electronics Engineering student at Mindanao State University in General Santos City. He is a former editor in chief of Ang Tagatala, the official school publication of Koronadal Comprehensive National High School.

Michael B. Egasan is from Koronadal City, South Cotabato, and currently works in the United Arab Emirates. He earned his BS Commerce (major in Management Accounting) degree at Notre Dame of Marbel University in Koronadal City.

Mariz J. Leona is from Lambayong, Sultan Kudarat, and an AB English student at Mindanao State University in General Santos City. She was the winner of the 2017 Sultan Kudarat Essay Contest and a finalist in the 2018 Get Lit! contest for young-adult short stories.

Riccah Jedaina Moranos Ondoy was born in Kiamba, Sarangani Prrovince, and is currently a Humanities and Social Sciences student at the senior high school department of Notre Dame of Dadiangas University in General Santos City.

June 2018 (Issue 22)

Introduction by Paul Randy P. Gumanao

FICTION
I’ll Be Home for Christmas by Erwin Cabucos
Manika by Mubarak Tahir

POETRY
Layers by Christine Joy G. Aban
To recreate that which I had seen in a dream 
by Almira Caryl Jane A. Calvo
Astral Demise 
by Florence Dianne D. Samson
Antler Series 
by Julius Marc Taborete
Makeup Kit 
by Mubarak Tahir

PLAY
Liar Goes to Hell by Allan Ace Dignadice

Editors and Contributors

Liar Goes to Hell

By Allan Ace Dignadice
One-act Play

Mga Tauhan
Christian
Lucipher
Isang Lalaki

Tagpuan
Kasalukuyang panahon, sa ganghaan ng impiyerno.

Pagbukas ng ilaw at tabing, makikita ang isang malaking pulang pinto. Puti ang buong paligid maliban sa pinto. Sa gilid nito, may isang matandang lalaking nakaupo sa bangko. May darating na mas batang lalaki.

CHRISTIAN: Excuse me po, Manong, nasaan po tayo? Anong lugar po ito?

LUCIPHER: Nasa pinto ka papuntang impiyerno, iho.

CHRISTIAN: Naku! Sinasabi ko na nga ba! Sandali lang, kuya ha. Klaruhin lang natin. May rubrics ba kung paano ni’yo malalaman kung saan mapupunta ang tao pag namatay?

LUCIPHER: Nagbabasa ka ba ng Bibliya?

CHRISTIAN: O-oo naman!

LUCIPHER: E, bakit ka pa nagtatanong?

CHRISTIAN: E, kasi nga, nagsisimba ako tuwing Linggo. Nangungumpisal, nangongomunyon. Hindi ba sapat ‘yong mga saging na ino-offer ko tuwing Pasko? Saan napupunta ‘yong mga sukli na inilalaglag ko sa donation box?  Nagdarasal naman ako . . . Kaya nga, Manong, tinatanong kita, may rubrics ba kung paano mo malalaman ang kahahantungan ng isang tao?

LUCIPHER: Una, may iilang mali sa mga sinabi mo, iho. Base sa Bibliya, ang Sabbath Day ay nasa huling araw ng isang linggo, kaya kung pagbabasehan mo ang Gregorian Calendar, Sabado ka dapat magsimba. Pagkatapos, kung may reklamo ka tungkol sa pangungumpisal, komunyon, at mga offering mo, hindi naman ako ang arsobispo ng parokya ni’yo. Hindi dito ang lugar para magreklamo ka tungkol sa relihiyon mo. At panghuli, hindi ako ang nagpapasya kung saan mapupunta ang namatay na mga tao.

CHRISTIAN: E, sino?

LUCIPHER: Nagbabasa ka nga ba talaga ng Bibliya?

CHRISTIAN: Ano . . . A, kasi . . . Sige na nga, wala namang magbabago. Hindi! Ni minsan hindi.

LUCIPHER: Talaga! Hindi mo alam ang John 3:16? Kahit ang 1 John 4:8 na “God is love”?

CHRISTIAN: Nakikita ko lang ‘yong isang verse sa bus na lagi kong sinasakyan.

MATANDANG LALAK: Meron naman pala. Ano naman ‘yan?

CHRISTIAN: YBL 62019, “God Bless Our Trip.”

LUCIPHER: Hindi ka nga nagbabasa ng Bibliya. Teka, teka. Nagsisimba ka rin nga ba?

CHRISTIAN: Ay, oo naman. Kahit ‘yan, pagsisinungalingan ko pa ba?

LUCIPHER: Mamatay man?

CHRISTIAN: ‘Yan pa talaga ang banta mo sa akin, ha?

LUCIPHER: Kung nagawa mong magsinungaling na nagbabasa ka ng Bibliya, kaya mo ring magsinungaling na nagsisimba ka.

Hindi kikibo si Christian.

LUCIPHER: Tingnan mo na.

CHRISTIAN: O siya. Hindi na nga ako nagsisimba kasi Sunday shift ako sa paaralan. Pero kung walang pasok sa Linggo, dumadaan naman ako sa harap ng simbahan at nangungurus.

LUCIPHER: Totoo din kaya ‘yong kumpisal, aber?

CHRISTIAN: Kung minsan nga lang. Tapos pili lang. Kaya ko bang sabihin sa pari na nanonood ako ng porn?  Na nagma-masturbate ako sa mga magasing nabili ko sa may kanto? Hindi ko kayang sabihin ‘yon!

LUCIPHER: Sapat na bang rason ‘yon para hindi ka umako sa mga kasalanan mo sa Diyos?

CHRISTIAN: Mapagpatawad naman ang Diyos, di ba? Lagi naman siyang umiintindi. Ano pa ang dahilan na isusumbong ko ang mga kasalanan ko sa pari kung papatawarin din naman ako ng Diyos?

LUCIPHER: Ikaw ang bahala.

CHRISTIAN: Tapos hindi pa ba ako mapapatawad ng Diyos kung palagi naman akong naghuhulog ng barya sa donation box? May paprutas din akong offering kung may okasyon, Pasko, anniversary ng parokya, at Semana Santa.

LUCIPHER: Sino ba ang kumukuwestiyon sa panata mo?

CHRISTIAN: Ikaw! Kanina mo pa kinukuwestiyon ang pananampalataya ko! Hindi naman nasusukat ang pagkabanal kung palagi kang nasa simbahan. ‘Yong iba nga, mas masahol pa sa akin pero kung makaiyak sa misa akala mo nag-aparisyon sa kanila ang Birhen ng Barangay. May mga kakilala nga ako na imbes maghulog sa offering ay nangungupit pa.

LUCIPHER: Bakit mo ikinokompara ang sarili mo sa iba? Hindi ba ang kaligtasan ay indibidwal at hindi naman grupo-grupo.

CHRISTIAN: Pakiramdam ko kasi nadaya ako.

LUCIPHER: Paano ka naman nadaya?

CHRISTIAN: No’ng lumapit sa bahay namin ang mga katekista, sinabi nilang gawin ko ito, gawin ko iyan upang masalba. Gano’n din ang sinabi ng mga misyonaryong ‘Kano. At no’ng mga naggigitara na may dalang mga sobre. Tapos sa huli, wala namang nangyari. Impiyerno pa rin ang bagsak ko!

LUCIPHER: Kasi nga, wala namang relihiyon ang makakasalba. Ikaw lang at ikaw ang nakakaalam kung sapat ba ang pananampalataya mo para tanggapin ka sa Langit.

CHRISTIAN: Hindi na ba talaga ako makakapunta sa Langit?

LUCIPHER: Bakit mo naman naitanong?

CHRISTIAN: Mabait naman ang Diyos, di ba? Baka kung makiusap lang ako sa kaniya, sabihin ang mga pandaraya na sinabi ng mga tao sa akin. Ang mga rason kung bakit hindi ako laging nakakasimba o nakakakumpisal. Na sadyang nagmamadali lang ako tuwing umaga kaya di na ako nakakadasal at sa gabi nama’y pagod na kaya mabilis naiidlip. Kung makakausap ko lang ang Diyos, baka-sakaling makalusot pa ako papuntang Langit.

LUCIPHER: Bakit, ayaw mo ba dito sa Impiyerno?

CHRISTIAN: Di ba nga, tulad do’n sa mga pelikula, mainit, madilim, at nakakatakot ang Impiyerno. May di maapulang apoy, naglalagablab na mga bato, at nakakatakot na mga nilalang ang nagkukubli sa kadiliman ng Impiyerno!

Tatawa si Lucipher.

LUCIPHER: Alam mo, hindi ka lang sinungaling, madali ka pang maloko! Tingnan mo ngayon ang paligid. Ito ba ang mainit, madilim, at nakakatakot na lugar na iniisip mo? Pinananatili ko kayang malinis ang lahat dito . . . Naiinitan ka ba?

CHRISTIAN: Hindi.

LUCIPHER: Kasi nga hindi naman mainit sa Impiyerno. Ni hindi nga madilim o nakakatakot. Payapa, di ba?

Titingin sa paligid si Christian.

CHRISTIAN: Oo nga no? E, kung payapa rin dito, ano ang pinagkaiba ng Langit?

LUCIPHER: Wala! Wala talaga! Gusto lang ng Diyos na kasama niya ang mababait at malayo sa kaniya ang mga di masyadong mabait. ‘Yong mababait kasi, alam ng Diyos na madali silang susunod sa mga utos niya kaya gusto niya sila doon.

CHRISTIAN: Parang mga . . . alalay?

LUCIPHER: Kung sa konsepto mo bilang tao, e di oo.

CHRISTIAN: Nakasulat din ba ‘yan sa  Bibiliya?

LUCIPHER: Oo naman! Tingnan mong naidulot sa ‘yo ng hindi mo pagbabasa ng pinakaimportanteng aklat sa lupa.

CHRISTIAN: (Sa sarili) Kung gayon . . . A, kaya pala . . . (Sa kausap) Teka muna, sino ka ba? Bakit alam mo ang lahat ng ito? Ikaw ba ang Diyos?

LUCIPHER: Malapit na. Pero isang rangko lang na mas mababa.

CHRISTIAN: A . . . Ano . . . A.  Sirit na!

LUCIPHER: (Tatayo) Ako si Lucipher, ang “Tagapagdala ng Liwanag sa Kaharian ng Diyos!”

CHRISTIAN: Satanas? Ikaw si Satanas!

LUCIPHER: Saan mo naman napulot ang pangalang iyan?

CHRISTIAN: Diyan ka kilala sa lupa. Ikaw si Satanas, ang panginoon ng mga demonyo!

LUCIPHER: Ano? Ganyan ako sa lupa? Hindi ang “Tagapagdala ng Liwanag sa Kaharian ng Diyos?” Ang sakit naman!

CHRISTIAN: Bakit, mabait ka ba talaga at hindi masama?

LUCIPHER: Grabe naman ang tanong mo! Masyadong personal.

CHRISTIAN: Pero sabi mo sunod ka sa rangko ng Diyos, e bakit nandito ka sa Impiyerno?

LUCIPHER: At bakit hindi? Ito ang pangalawa sa mga kalupaan ng Diyos. Isa itong napakalaking responsibilidad na sinuman ay mangangarap na kunin.

CHRISTIAN: Kung gayon, ipinagkatiwala sa ‘yo ito ng Diyos mismo?

LUCIPHER: Oo, Christian. Tama ka.

CHRISTIAN: Paano mo nalaman ang pangalan ko?

LUCIPHER: Matagal na kitang sinusubaybayan, Christian. Nakita ko ang paghihirap mo upang maipakita ang pananampalataya mo. Kahit alam mong mali. Pero alam ko ang nasa puso mo. Isa kang mabuting tao.

CHRISTIAN: Isang napakalaking papuri naman muli sa ’yo, Ginoong Lucipher.

LUCIPHER: Ginoong Ipe na lang. Ipe ang palayaw ko.

CHRISTIAN: Salamat, Ginoong Ipe. Bakit ni’yo naman ako pinapanood mula dito sa Impiyerno?

LUCIPHER: Nagdaan na ang palugit ng buhay ko, Christian. Ilang dantaon na rin ang inilagi ko sa serbisyo sa ating Diyos. Inabot na ako ng katandaan at kailangan na ring magpahinga. Christian, alam kong ikaw ang pinakabagay upang humalili sa posisyong aking iiwan.

CHRISTIAN: Talaga! Ikalawa sa pinakamataas na posisyon sa Diyos? Sa akin mo talaga ibibigay?

LUCIPHER: Nakita ko kung paano mo ipinaglaban ang katotohanan sa likod ng bawat kasinungalingan sa iyong puso. Alam kong gusto mong magbago . . . Kaya tulad ng iyong hiling, kakausapin ka niya upang ipaalam sa iyo ang mga katungkulan sa bago mong posisyon.

CHRISTIAN: Hindi talaga ako makapaniwala. Kanina lang pa—

Matitigilan si Christian.

LUCIPHER: Oo, hindi ka pa patay. Hindi puwedeng magbantay sa ikalawang kalupaan ng Diyos ang isang patay. Ang kailangan ay isang buhay na taong kinayang labanan ang mga kasinungalingan na nananahan sa kaniyang puso.

CHRISTIAN: Paano naman tayo makakapunta sa Diyos? May malaki bang kamay na kukuha sa atin o may ilaw na hihigop sa atin pataas?

LUCIPHER: Ano sa tingin mo ang pintong ito?

CHRISTIAN: Huwag mong sabihing . . .

LUCIPHER: Wala talaga tayo sa Impiyerno, Christian. Narito lang tayo sa Langit. Sa labas ng Opisina ng Diyos. Kaya pumasok ka na at alam kong hinihintay ka na niya.

CHRISTIAN: Maraming salamat, Ginoong Ipe! Hindi kita bibiguin sa pagpili mo sa akin!

Mabilis na pumasok sa pinto si Christian. Agad itong nagsara. Maririnig ang mga sigaw at iyak sa likod ng pinto habang umupo muli sa bangko si Lucipher. Biglang itinaas ni Lucipher ang kaniyang palad at huminto ang lahat ng tunog.

May darating na isang lalaki.

ISANG LALAKI: Nasaan ho tayo, Manong?

Magdidilim ang ilaw at magsasara ang tabing.

Editors and Contributors

GUEST EDITOR

Paul Randy P. Gumanao hails from Kidapawan City and teaches Chemistry at Philippine Science High School-SOCCSKSARGEN Region Campus. He was a fellow for poetry at the 2009 Davao Writers Workshop and the 2010 IYAS National Creative Writing Workshop. He is a former editor in chief of Atenews, the official student publication of Ateneo de Davao University, and is currently finishing his MS in Chemistry from the same university.

REGULAR EDITOR

Jude Ortega is a short story writer from Senator Ninoy Aquino, Sultan Kudarat Province. He has been a fellow in two regional and four national writers workshop. In 2015, he received honorable mention at the inaugural F. Sionil José Young Writers Awards. His short story collection Seekers of Spirits is forthcoming from the University of the Philippines Press.

CONTRIBUTORS

Christine Joy G. Aban was born and raised in Cotabato City. In 2000, she went to Iligan to study in MSU-IIT. She is now married to an Iliganon and has two kids. She is currently pursuing a doctorate degree in UP Diliman, Quezon City. Her poem “Layers” won third place at the 2018 BalakBayi Poetry Writing Contest.

Erwin Cabucos, born and raised in Kabacan, Cotabato Province, is a teacher of English and religious education at Trinity College in Queensland, Australia. He received High Commendation literary awards from Roly Sussex Short Story Prize and Queensland Independent Education Union Literary Competition in 2016. His short stories have been published in Australia, Philippines, Singapore, and USA, including VerandahFourWPhilippines Graphic, and Quarterly Literary Review Singapore. He completed his master in English education from the University of New England.

Almira Caryl Jane A. Calvo is an AB English student of Mindanao State University-General Santos City. She is also a member of the book readers club Valoræx and a feature writer trainee in the university paper. Her poem “To recreate that which I had seen in a dream” won first place at the 2018 BalakBayi Poetry Writing Contest.

Allan Ace Dignadice is a nineteen-year-old playwright and poet from Koronadal, South Cotabato.

Florence Diane D. Samson is a third year AB English student at Mindanao State University-General Santos City. She grew up in the municipality of Datu Abdullah Sangki in Maguindano but is now residing in Esperanza, Sultan Kudarat, with her family.

Julius Marc Taborete is an AB English graduate of Mindanao State University-General Santos with latin honors. He was the editor in chief of the MSU College Social Sciences and Humanities’ student publication Pingkian and folio Ningas. He currently teaches Literature at Dole Philippines School, Kalsangi, Polomolok, South Cotabato.

Mubarak M. Tahir was born in the village of Kitango in Datu Piang, Maguindanao. He earned his Bachelor of Arts in Filipino Language (cum laude) at Mindanao State University in Marawi City. He lived in General Santos City when he taught in the campus there of his alma mater. His essay “Aden Bon Besen Uyag-uyag” won the third prize for Sanaysay at the 2017 Palanca Awards. Currently, he is teaching at the Davao campus of Philippine Science High School.